Review: The Adventures of Elliot is de Zelda-concurrent die Square Enix stilletjes perfect maakte

De The Adventures of Elliot review laat zien dat Square Enix onverwacht een overtuigende Zelda-concurrent heeft gemaakt. In deze The Adventures of Elliot review draait het om een action-adventure die duidelijk geïnspireerd is door klassieke The Legend of Zelda-games, maar toch een eigen identiteit probeert te behouden. Deze The Adventures of Elliot review onderzoekt hoe goed die mix van actie, puzzels en storytelling daadwerkelijk werkt.

Team Asano, bekend van HD-2D RPG’s zoals Octopath Traveler en Triangle Strategy, waagt zich hier aan een compleet ander genre. Waar hun eerdere werk draaide om turn-based strategie, vraagt deze game om snelheid, precisie en directe actie. Toch blijkt al snel dat deze overstap verrassend goed uitpakt.

Direct sterke gameplay die meteen goed voelt

Binnen een kwartier speelt The Adventures of Elliot al opvallend strak. Het gevechtssysteem is responsief en precies, alsof het team al jaren ervaring heeft met actiecombat. Het zwaard voelt snel en gecontroleerd, de boomerang gedraagt zich exact zoals je wilt en bommen geven een bevredigend gewicht aan elke aanval.

Wat vooral opvalt is hoe natuurlijk het spel aanvoelt. Waar veel studio’s worstelen met hun eerste actie-RPG, lijkt hier alles vanaf de basis goed doordacht.

Wapens met echt karakter in The Adventures of Elliot review

Elliot beschikt over zeven verschillende wapens en elk daarvan heeft een duidelijke rol. Het zwaard is snel en geschikt voor directe confrontaties, terwijl de hamer juist traag maar destructief is. De boomerang is ideaal voor puzzels en afstandsaanvallen, maar de echte ster is de chain sickle. Hiermee trek je vijanden samen en creëer je chaotische maar bevredigende gevechten waarin je letterlijk alles naar je toe sleurt.

De bommen voegen daar nog een strategisch element aan toe, zeker wanneer je speciale upgrades gebruikt die status-effecten toevoegen zoals bevriezen of explosieve chain reactions.

Magicite geeft diepgang aan gevechten

Het Magicite-systeem tilt de combat naar een hoger niveau. Door kristallen te koppelen aan wapens kun je eigenschappen aanpassen en verbeteren. Zo kun je bijvoorbeeld een boomerang vergroten of vijanden bevriezen met explosies.

Dit systeem moedigt experimenteren aan en dwingt spelers om niet alleen één favoriet wapen te gebruiken. Halverwege het spel wordt die variatie echter minder spannend, omdat de meeste interessante combinaties al beschikbaar zijn. Meer late-game variatie had de gameplay langer fris gehouden.

Faie: briljant ontwerp, irritante metgezel

Elliot wordt begeleid door Faie, een fee die volledig via de rechter joystick wordt bestuurd. Dit is een van de meest innovatieve systemen in de game. Faie kan vijanden samenbrengen, Elliot teleporteren, schakelaars activeren en zelfs dubbelgangers creëren.

Vooral de teleportfunctie verandert dungeon-design volledig. Plotseling kun je puzzels oplossen met creatieve shortcuts die normaal onmogelijk zouden zijn.

Maar Faie heeft één groot probleem: ze praat continu. En veel. Zelfs met instellingen wordt haar commentaar nauwelijks minder. Ze is functioneel essentieel, maar emotioneel vermoeiend. Het is een zeldzaam geval waarin gameplay en irritatie hand in hand gaan.

Tijdreizen met gemiste kansen

Het verhaal speelt zich af in vier tijdperken van de wereld Philabieldia. Op papier is dat een sterk concept: dezelfde wereld in verschillende tijdsperioden verkennen.

In de praktijk voelt het minder ambitieus. Veel locaties blijven grotendeels identiek door de eeuwen heen. Bergen, grotten en vijanden staan vaak op exact dezelfde plekken, alsof de tijd nauwelijks invloed heeft gehad op de wereld zelf.

Dat is teleurstellend, zeker omdat andere games zoals Chrono Trigger al decennia geleden bewezen dat tijdreizen juist enorme variatie kan opleveren.

Toch is er een slim element: dungeons bestaan in meerdere tijdperken in verschillende vormen. Soms krijg je een volledige dungeon met eindbaas, soms slechts een fragment. Dit zorgt voor structuur en herhaling zonder dat het volledig saai wordt.

Een verhaal dat te veilig blijft met The Adventures of Elliot review

Het grootste zwakke punt van de game is het verhaal. Elliot zelf is een klassieke “perfecte held”: moedig, positief en zonder echte twijfels. Conflicten worden snel opgelost met optimisme en simpele moraal.

Ook de bijpersonages blijven vlak. Slechteriken zijn eendimensionaal en morele dilemma’s worden zelden echt uitgespeeld. Alles voelt veilig, bijna voorspelbaar.

Gelukkig redden de side quests veel van de wereldbuilding. Daar durft de game ineens wel interessante thema’s aan te snijden en zien we gevolgen die later in het verhaal terugkomen. Ook de route naar de “true ending” biedt meer emotionele diepgang dan het hoofdverhaal zelf.

Visueel indrukwekkende HD-2D evolutie

Grafisch is dit mogelijk de mooiste HD-2D-game tot nu toe. De overstap naar echte 3D-ruimtes met pixel-art personages geeft de wereld meer diepte en schaal dan eerdere titels. Licht- en schaduweffecten, vooral met Faie’s gloed, maken dungeons sfeervol en dynamisch.

Op de Nintendo Switch 2 draait de game stabiel op 60fps, met slechts kleine haperingen in handheldmodus.

De soundtrack ondersteunt dit perfect met een mix van orkestrale thema’s en rustige melodieën die de sfeer versterken zonder te overheersen.

Conclusie – The Adventures of Elliott review

The Adventures of Elliot is een sterke, goed gemaakte actie-adventure die laat zien dat Square Enix meer in huis heeft dan turn-based RPG’s. De gameplay is uitstekend, de wereld zit goed in elkaar en het gevechtssysteem is verrassend diep.

Maar het veilige verhaal en de onderbenutte tijdreismechaniek houden de game net onder het niveau van absolute klassiekers.

Unreal Engine 6 aangekondigd: Epic Games onthult toekomst van gameontwikkeling tijdens State of Unreal 2026. Lees hier meer!